Mooi hè, een nieuw jaar, nieuwe doelen. Ik doe normaal nooit zo mee met die onzin, maar dit keer lijkt het wel of ik niet anders kan, alsof ik wordt aangetrokken door een onzichtbare energie (uhm, is energie überhaupt zichtbaar?). OK, dit klinkt misschien wat zweverig en daar zitten jullie paleo-ers natuurlijk niet op te wachten, maar dit jaar wordt mijn sterkste jaar ooit, ik voel het ik heb er zin in en ik ga ervoor!

Tweeënhalf jaar geleden is mijn aftakeling begonnen, zowel in biologische zin (ik was toen dertig) als fysiek. Ik was zwanger van mijn dochter Thaïs en kreeg al snel veel last van de gebruikelijke zwangerschapskwalen, vervolgens heb ik ruim twee weken met ondragelijke hoofdpijn op de bank gelegen, niet in staat om iets te doen en pijnstilling was uit den boze (dat enkele paracetamolletje dat ik wel mocht hielp natuurlijk voor geen meter). Naast de continue misselijkheid in de eerste vier maanden van mijn zwangerschap was de algehele vermoeidheid ook geen pretje. So far so good, typical pregnancy, zou je denken en dat klopt ook wel. De een heeft er meer last van dan de ander en op zich was het allemaal niet wereldschokkend, alleen wel heel vervelend als je ondertussen een fulltime baan hebt en een opleiding probeert af te ronden in de avonduurtjes. Dat laatste is dus ook niet gelukt 🙁 want verderop in mijn zwangerschap kreeg ik bekkenklachten. Veel fysio, actieve rust en alternatieve massages hebben me van een officiële bekkeninstabileit afgehouden, maar ik had geen week langer moeten werken. Ik kon op een gegeven moment echt niet meer zitten, was regelmatig staand achter mijn computer aan het werk. Ik ben dan ook 6 weken voor de uitgerekende datum mijn verlof in gegaan, helaas moest ik toen wel nog een paar tentamens maken en die houten stoelen hebben voor altijd een trauma achtergelaten, drie uur op zo’n stoel en dan ook nog je tentamen proberen te volbrengen was echt een uitdaging.

Vóór mijn zwangerschap sportte ik 4 a 5 keer per week, er zat weleens een week tussen van 3 keer maar ik was redelijk fanatiek. Ik deed voornamelijk aan fitness/krachttraining en daarnaast maakte ik bergwandelingen op de summit machine. De meesten van jullie zullen dit apparaat niet kennen, maar het is in mijn ogen het zwaarste en meest effectieve cardio apparaat op de markt, anderen vonden dat eerste waarschijnlijk ook want het werd nooit langer dan 3 minuten gebruikt waardoor het min of meer mijn privé apparaat werd in de sportschool :-). Bij gebrek aan een huis in Nepal, waar ik een paar jaar geleden een mooi wandelvakantie in de bergen heb gemaakt, is dit apparaat het beste wat er, in Rotterdam, bij een goede bergwandeling in de buurt kwam. Ik heb het sporten uiteindelijk tijdens mijn zwangerschap helemaal opgegeven, wandelen deed ik op de geasfalteerde paadjes om de kralingse plas, maar na een uur wandelen moest ik altijd twee dagen bijkomen, lichamelijk, de pijn in mijn bekken was gewoon te heftig. Dus dat wandelen kwam niet vaak voor. Ik wist zeker dat wanneer ik bevallen was dat ik dan snel weer terug zou zijn in mijn oude routine, natuurlijk dat moest dan even om de baby heen gepland worden maar dat is zo gepiept (dacht ik, naief als ik was). Niets is minder waar, inmiddels is mijn dochter anderhalf en ik ben lichamelijk net zo sterk als een vrouw van 70 (althans zo ervaar ik het) en is de sportschool is plek geworden uit een ander universum, zoo ver weg (en toch zo dichtbij). Na de bevalling heb ik bijna een jaar lang pijn in mijn gewrichten gehad, vooral hurken of lang in dezelfde houding zitten en dan opstaan voelde niet best aan. Sporten werd nog even uitgesteld, voor zover het überhaupt agenda technisch mogelijk was (mijn man werkt onregelmatig en met mijn fulltime kantoorbaan blijft er akelig weinig tijd over zonder dat je bij je kind moet zijn).

Tegen de tijd dat ik het gevoel had dat die gewrichtspijnen zo goed als weg waren ben ik op mijn hoogste Loubi’s naar de opera gegaan. Tot overmaat van ramp stond ik op een tegel waar een gat onder zat en dat heeft me een flinke meniscus blessure opgeleverd, waar ik nu pas sinds een week of twee van hersteld ben. Het heeft me ruim een half jaar fysio en versterkende oefeningen gekost om dat weer in orde te krijgen. Achteraf denk ik trouwens dat die gewrichtsklachten ook (deels) te maken kunnen hebben gehad met een calciumtekort, ik ben daar inmiddels erg alert op en soms wanneer ik het weer voel neem ik een extra dosis calcium, de klachten zijn dan eigenlijk snel weer over. Anyhow, ik ben na ruim twee jaar op dit punt beland, my cross-over. Na een enkele verwoedde poging in de sportschool (direct na werktijd en net voordat de kleine van de crèche gehaald moet worden, ik zeg je dat is geen doen) zeg ik de sportschool vaarwel en vaar een nieuwe koers; yoga en touwtje springen.

Ik heb al geruime tijd een online abonnement op de beste ‘yoga studio’ die je je kunt bedenken; myyogaonline, dat ik nu eens ten volle wil gaan benutten. Voor zo’n 8 euro per maand heb je op elk gewenst moment elke mogelijke yoga instructieles die je je kunt bedenken (van beginner tot gevorderde en van Hatha tot Ashtanga, zet je verwarming wat hoger en je maakt je eigen Bikram variant). Zelfs fit for free is duurder 🙂 Het enige wat je nodig hebt is een slapend kind en een matje. Vanaf nu ga ik minimaal vijf keer (ik hou niet van kleine doelen) per week een yogalesje doen in mijn eigen huiskamer want ik ben dat slappe lijf meer dan zat. Om ook een beetje aan mijn conditie te werken schaf ik binnenkort een touw aan om langzaam mijn conditie weer een beetje op te bouwen (en zo mijn knie nog verder te kunnen versterken). Momenteel spring ik een paar minuten met een denkbeeldig touw, wat eigenlijk ook prima werkt. Gelukkig hebben de buren nog niet geklaagd (ik kan natuurlijk niet naar buiten met een slapende peuter). Hopelijk kan ik dan over een paar jaar als die kleine wat groter is weer eens wat flinke wandelingen gaan maken (te beginnen in de Ardennen :-)). En voor wie denkt dat yoga geen zoden aan de dijk zet, eat your hart out.