Categoriearchief: Hersenspinsels

Mijn eigen obstakels overkomen

Zoals een aantal lezers wel weten ben ik al geruime tijd met mijn coach Margot aan de slag. Ik wilde hier in een eerder stadium veel meer aandacht aan geven op mijn blog, maar al snel bleek dat het toch wel erg persoonlijk werd en ik bepaalde dingen toch liever voor mijzelf hield en voorlopig nog houd. Een mail van een lezeres deze week, herinnerde mij eraan en daarom hierbij toch een kleine update.

Waar Margot mij in het allereerste begin al voor waarschuwde blijkt al meerdere keren bewaarheid, het is een proces van diepe dalen, minder diepe dalen en af en toe een piek. Ik heb inmiddels de nodige diepe en minder diepe dalen mogen meemaken en iedere keer wanneer ik denk dat het nu echt de laatste was, komt er na een week (of 2 of 3) toch weer een om de hoek kijken. Ik ben een analist, een ENORME analist. Ik over analyseer alles totdat ikzelf en mijn omgeving er helemaal dol van worden. Hierdoor heb ik in de loop der jaren veel kennis verworven, maar heb ik het mezelf ook meermaals erg lastig gemaakt. Ík, ben, zoals dat weleens mooi gezegd wordt, mijn grootste vijand. Door al dat denken loop ik regelmatig vast, kom geen stap vooruit. De enige manier om weer verder te komen is dan loslaten. Dat gaat me gelukkig steeds beter af, maar een vos verlies niet snel zijn streken en een analist blijft –denk ik ;-)- nou eenmaal een analist. Dus helemaal eraan ontkomen zal me niet gaan lukken, vrees ik. Dat loslaten is trouwens machtig interessante materie, waar ik dit jaar wellicht nog weleens een post aan zal wijden. Maar voor nu, geen verplichtingen, ik merk dat ik daar momenteel ook helemaal op vastloop.

Een week of twee geleden kwam ik via FB terecht op een post  van een vriend waarin gerefereerd werd aan het fenomeen (food)bloggen anno nu. Veel (food)bloggers prijzen te pas en te onpas allerlei producten aan waarbij het in veel gevallen voor de lezer niet meer te achterhalen is of het nu een echte of een ‘gekochte’ mening is. De post raakte volledig mijn gevoelens over dit onderwerp, zo treffend en zo juist. Ik merk dat ik hier zelf het afgelopen jaar ook tegenaan gelopen ben. Ik heb enkele keren op mijn blog een review geschreven over een product en het ging me steeds meer tegen staan (dat reviews schrijven). Om mij heen zag ik allemaal bloggers hetzelfde doen, soms zelfs in bizarre frequenties. Ik vond die enkele posts van mij al raken aan het maximum ‘toelaatbare’ maar voor sommigen lijkt het haast een sport zoveel mogelijk product reviews en winacties te produceren. Bah, daar zit je als lezer – lijkt mij- toch helemaal niet op te wachten. Al die verkapte reclame, want uiteindelijk is dat het wel, ook al staat de blogger achter het product (daar ga ik even vanuit).

Ook ik zet graag iemand met een goed product zo af en toe eens in het zonnetje op mijn blog, maar voor 2015 heb ik mij voorgenomen hier alleen in uitzonderingsgevallen nog aandacht aan te besteden. Bloggen moet weer persoonlijk worden, mijn blog in ieder geval wel. Een boekreview maak ik graag een uitzondering voor, maar dat is dan ook echt omdat ik zelf heel graag met mijn neus in de boeken zit. Een vriendinnetje van mij beheerst trouwens volledig de kunst van het persoonlijk bloggen, bekijk vooral eens haar blog, mocht je die nog niet kennen. Klik hier voor het leukste persoonlijke paleoblog van Cave-A.

Ik heb dan ook veel geworsteld met de toekomstige inhoud van mijn blog, zelfs getwijfeld er helemaal de brui aan te geven. “Wat voeg ik nou toe?” Zoveel content zie je op meerder plaatsen in vergelijkbare inhoud weer online verschijnen. Waarmee ik niet wil zeggen dat er moedwillig gekopieerd wordt, maar wel dat er teveel van hetzelfde beschikbaar is en ik mis de originaliteit. Ik denk dat wanneer je de inhoud op het net zou bestuderen, je tot de conclusie zou komen dat nog geen kwart (en ik denk dat dat nog te hoog is) authentieke informatie is. Natuurlijk, ik begrijp dat niet iedereen dezelfde pagina’s leest en een ieder is vrij om zijn of haar eigen draai te geven aan de informatie die ze willen verspreiden. Ik doe dat zelf ook tenslotte.

Maar toch weerhield het mij regelmatig iets nieuws te plaatsen op mijn blog in 2014. Wie zit er nou te wachten op het zoveelste verhaal over RS waarin weer hetzelfde wordt belicht als op alle andere sites, die ook nog eens allemaal dezelfde bronnen aanhouden? Of allerlei mooie wetenswaardigheden over je gezondheid met onnoemelijk veel wetenschappelijke links om het te onderbouwen, maar waarvan weinigen of niemand echt kan vaststellen in hoeverre de wetenschappelijke onderzoeken waarnaar gerefereerd wordt ook daadwerkelijk ‘iets zeggen’.

Nou goed, in het kader van meer persoonlijk bloggen, iets waar ik me aan vast wil blijven houden, deze hersenspinsels van mij maar weer eens op het digitale papier. Voor toekomstige content moet ik er alleen nog een beetje mijn weg in gaan (her)vinden.

 

Doelen

In mijn vorige post heb ik het al aangekondigd, tijdelijk zul je op dit blog ook wat hersenspinsels van mij lezen. Bovenaan de pagina kun je ze straks allemaal terugvinden onder het gelijknamige kopje. Ik neem je mee op reis, op reis naar een betere versie van mijzelf. Wat beter is, zal de tijd uitwijzen. Ik vind het allemaal erg spannend, zeker ook om dit allemaal met jou (en de rest van de lezers van mij blog) te delen. Toch denk ik dat ik dat nodig heb om helemaal eerlijk naar mijzelf te kijken en dus verder te kunnen komen en wellicht te accepteren dat het nu ook al goed is.

Ik krijg veel huiswerk van mijn coach. Margot heet ze en ik vind haar nu al fantastisch. Mijn eerste opdracht is ‘doelen’, daar mocht ik een mooi (persoonlijk) stukje over schrijven. Bij deze, Margot.

Iedereen wil iets bereiken in zijn leven, toch? Ik wel in ieder geval, een beetje doelloos rondlopen is tijdsverspilling en dat kan dus echt niet. Als je echt iets wilt bereiken in je leven moet je doelen stellen en dat doe ik dus voortdurend. Groot, klein, realistisch of absurd, het maakt niet uit, als je maar een doel hebt om naartoe te werken.

Ik heb er dus nogal wat, van die doelen, en ze wijzigen ook voortdurend. Sommige blijven echter steady op mijn denkbeeldige lijst staan, ik houd ze niet bij in een schriftje ofzo. Ik vind het prettig om doelen te hebben, het geeft me een veilig gevoel, iets waar ik op terug kan vallen, het is iets wat me richting geeft, rust in een stukje chaos in mijn hoofd. Ik zit namelijk altijd vol ideeën, en er zijn maar 24 uren in een dag, ik kan niet alles doen en moet dus keuzes maken. Doelen helpen mij daarbij, al houd ik me niet altijd strikt aan mijn doelen. Op social media komen regelmatig korte termijndoelen voorbij, de 30 dagen squat challenge, 30 dagen plank challenge, 30 dagen clean eten, 100 dagen geluksfoto’s maken etc. etc. etc. Ik doe graag mee aan zulke doelen, vind ze geweldig, maar maak ze eigenlijk nooit af. Kortetermijndoelen werken niet voor mij, althans zo lijkt het. Korte termijndoelen zijn ook vaak minder serieuze doelen, wellicht. Aan mijn langetermijndoelen echter houd ik stevig vast, dat zijn doelen zoals hypotheekvrij worden. Maar of ik daar al echt dichterbij kom (de laatste keer dat ik mijn banksaldo checkte bleef er erg weinig over om mee te kunnen aflossen).

Hoe stel ik mijn doelen dan? Ik lees eens wat, raak geïnspireerd door een persoon die ogenschijnlijk zijn of haar leven goed op orde heeft en wil hetzelfde. Diegene had ooit bijvoorbeeld als doel heel rijk te worden, om wat voor reden dan ook, en belangrijker nog, was het geworden. Dat wil ik ook!! Denk je dan en stelt jezelf tot eenzelfde of ander voor jou relevant doel en hoopt dat te behalen. Nou ja, zo werkt het een beetje voor mij. Ik wil iets bereiken, bedenk wat ik daarvoor nodig heb en hang daar een doel aan vast. Dat doel moet mij helpen te bereiken wat mij uiteindelijk gelukkig maakt, althans dat hoop/denk ik.

Een aantal gestelde doelen heb ik al bereikt, ik wilde als kind accountant worden. Dat is een doel, dat wilde ik omdat het me leuk leek maar vooral omdat de vader van een schoolvriendinnetje het ook was en zij thuis aanzienlijk meer te besteden hadden dan wij thuis. Ik wilde ook die dure kleren en mooie spullen hebben die zij had. Ooit zou ik ook accountant (het is belastingadviseur geworden, nog beter ;-)) worden en kon ik dat ook allemaal kopen. Ik ben wel wat materialistisch ingesteld, hou enorm van mooie dingen. Met dat materialistische worstel ik overigens wel eens mee want eigenlijk vind ik dat je niet materialistisch zou moeten zijn, het ‘brengt je nergens’ het kan niet dat wij daarvoor op aarde zijn, het heeft geen doel ;-). Materialisme geeft ook geen voldoening, weet ik. Ik heb heel veel mooie spullen, de oh’s en ah’s zijn regelmatig te horen wanneer mensen bij ons thuis komen maar ik wil altijd meer, ik kan intens genieten van mijn huis hoor, ben er echt heel blij mee, maar als er morgen oorlog uitbreekt heb je niets aan een mooi huis. Snap je wat ik bedoel?

Een mooi, groot huis, dat was dus ook ooit een doel van mij. Een huis waar ik mijn kind(eren) veilig en geborgen in kan laten opgroeien, waar ze ruimte hebben om te spelen, een huis met een tuin. Een huis zoals waarin ik opgroeide toen ik klein was, waar ik zonder aankondiging van de een op de andere dag uit weggerukt bent doordat mijn ouders gingen scheiden, een huis waarin ik als kind altijd gelukkig ben geweest en jaren die volgden in kleine(re) appartementen voor een groot deel gevuld waren met ellende. Ik wilde eigenlijk terug naar mijn, toen nog, gelukkige jeugd. ‘Als ik weer zo’n huis had dan kreeg ik dat misschien wel terug en kan ik het voor mijn kinderen in ieder geval goed doen.’ Check! Doel bereikt, wat nu. Ik ben blij, ik ben tevreden, ik loop dagelijks met een glimlach rond in het huis en kan erg blij worden van de gedachte dat mijn man en ik daar jarenlang hard voor gewerkt hebben en het voor elkaar hebben gekregen. Het lijkt erop dat ik met dit materialistische doel een gevoelsmatig tekort heb kunnen vervullen. Ik ben er gelukkig, maar dat was ik ook al wel voordat ik het huis had. Dus doelen bereiken maakt me gelukkig(er), trots, tevreden en het smaakt naar meer.

Moet je dan altijd maar doelen stellen? Kun je alleen iets bereiken als je vooraf een doel hebt gesteld? Nee, er zijn genoeg mensen die hetzelfde bereikt hebben als ik en dat waarschijnlijk niet tot doel hadden. Ik ben me er ook echt wel van bewust dat ik bijvoorbeeld dit huis (om in het voorbeeld te blijven), deze ‘veilige haven’ zou hebben bereikt als ik het niet tot doel had gesteld. Misschien zou het wel langer hebben geduurd, misschien had het er anders uitgezien. Dat weet ik niet, maar ik had het waarschijnlijk wel bereikt omdat het kennelijk toch wel belangrijk voor mij is.

Er zijn ook dagen dat ik een soort van doelloos ben. Even geen grip heb op mijn doelen, ze vergeet. Die dagen zijn chaotisch, maar soms ook uitermate relaxed. Dat wisselt heel sterk. Ik merk dat ik de relaxte staat hooguit een dag of twee (mijn man zou zeggen een uur of twee, hij kent me te goed :-)) kan volhouden zonder in ‘paniek’ te raken. Ik kan mij herinneren dat ik als kind al bezig was met doelen stellen, het geeft me een veilig gevoel en ‘iets om voor te leven’, ze geven richting en dat heb ik nodig. Afbakening heb ik ook nodig, zonder afbakening gaan mijn gedachten honderduit en raakt ik verstrikt in mijn gedachtestroom, vervolgens raak ik uitgeput omdat ik niet weet wat (als eerste) te doen en bevries ik. Dan komt er niets meer uit mijn handen, ben ik spreekwoordelijk nergens meer toe in staat en heb ik een probleem. Want in onze maatschappij moet je geld hebben om te overleven, je huis te kunnen betalen, te eten, in veel van je andere basisbehoeften te kunnen voorzien. Als ik bevries ‘schakelen mijn hersenen uit’, kan ik bij wijze van spreke alleen een beetje apathisch op de bank zitten is alles me teveel. Dat kan gewoon niet, want ik moet in staat zijn te werken om te kunnen voorzien in mijn levensonderhoud. Doelloos zijn is daarom geen optie voor mij. Ik heb de rust nodig die het stellen en hebben van doelen mij geeft.

Zijn er doelen die ik onhaalbaar acht? Tja, dat wisselt dagelijks voor mij. Wat ik gisteren dacht dat onhaalbaar was kan morgen zomaar anders zijn. Ik stel daarom regelmatig, voor op dat moment ogenschijnlijk onhaalbare, doelen omdat het een uitdaging is het toch te bereiken. Wie weet lukt het toch. Misschien denk ik dat als je geen doel stelt dat het dan bij voorbaat niet mogelijk is, dus stel ik hoe dan ook een doel. Haalbaar (in mijn ogen op dat moment) of niet, er moet ook iets te wensen overblijven. Een doel is een wens.

Ik zoek graag grenzen op, zeg me dat iets niet kan en ik zal er alles aan doen je het tegendeel te bewijzen bij wijze van spreken. Onhaalbare doelen bestaan dus eigenlijk niet in mijn boek. Blijkt in de loop der tijd een doel toch echt onhaalbaar te zijn dan wordt ik eerst heel verdrietig, vind mezelf ontzettend zielig (denk Calimero), ik vind mezelf tekort gedaan, anderen hebben het wel en ik niet en dat is niet eerlijk. Een dag later relativeer ik het en moet hard om mezelf lachen, de wereld is niet vergaan, ook zonder het bereiken van dit doel gaat het of komt het goed met me. En dat is precies mijn mantra, alles komt uiteindelijk altijd goed. Doel bereikt of niet.

Hersenspinsels

Niet schrikken, maar de komende tijd zul je op mijn blog ook wat hersenspinsels lezen die niet direct voedingsgerelateerd zijn, maar paleo is het zeker (in zekere zin). In ieder geval voor mij. Om mezelf naar een hoger level te tillen en meer zen te worden met mijzelf (is heel paleo) heb ik contact gezocht met een coach. Zoals je misschien wel weet heb ik een aardig druk leven. Ik vind het heerlijk hoor en zou niet anders willen, maar merk wel dat ik niet altijd even efficiënt bezig ben met mijn tijd en om diverse redenen ook niet altijd even fit ben lately. Zeker ook niet mentaal.

Ik heb nogal last van ruis, zijn het niet de watten in mijn hoofd als ik weer eens een periode wat slechter heb gegeten dan zijn het wel alle dingen die ik van mezelf moet doen en waardoor uiteindelijk in een kramp schiet omdat het gewoon teveel is (en dat is niet paleo). Bij mij moet altijd alles beter, sneller, strakker, mooier, en volgens sommigen ook gekker (ik gek?!). Het is eigenlijk nooit goed genoeg en ik ben ook nooit goed genoeg. Voor mijn gevoel kun je net zo goed dood zijn als je niets meer te verbeteren hebt aan jezelf, iedereen is op aarde met een doel en heeft levenslessen te leren, dus ik ook en wanneer je alles geleerd hebt kun je jezelf niet meer verbeteren (ik heb de sterke overtuiging dat je leert van je fouten en niet zozeer van wat goed gaat) dus ben je klaar en daar heb ik helemaal geen zin in. Klaar zijn, dood gaan, no way, ik heb nog veel te veel te doen hier, genoeg ellende meegemaakt en heb ook recht op mijn stukje geluk. Zo! Dus hard werken, aan mezelf, aan mijn bedrijf aan mijn omgeving, mijn huis, mijn gezin, mijn, mijn, mijn, mijn… Want met hard werken kom je ergens, bereik je iets, toch?! Nou dat dus, zo’n beetje.

Ik ga dus aan mijzelf werken, maar waarschijnlijk kom ik tot een andere uitkomst dan ik zelf vooraf in gedachten heb, aldus mijn coach Margot. En ik denk dat ze gelijk heeft. Ik wil aan mezelf werken omdat ik mezelf tot doel heb gesteld dat ik beter moet worden, Leonie 2.0 (of misschien inmiddels al wel 3.0 of 4.0 even 5.0). Maar beter, wat is beter? Beter is dat van een Fiat naar een Porche? Dat was eigenlijk wel mijn opzet, maar misschien is die Porche wel helemaal niet wat ik zou moeten (willen) zijn (gelukkig maar, want eigenlijk vind ik de meeste Porches echt oerlelijk). We zullen het zien over een paar maanden, maar ondertussen neem ik je -ongevraagd- mee in mijn reis. Skip de posts gerust, ik heb het voor mezelf nodig dit hier te plaatsen. Enne feedback is welkom!