In mijn vorige post heb ik het al aangekondigd, tijdelijk zul je op dit blog ook wat hersenspinsels van mij lezen. Bovenaan de pagina kun je ze straks allemaal terugvinden onder het gelijknamige kopje. Ik neem je mee op reis, op reis naar een betere versie van mijzelf. Wat beter is, zal de tijd uitwijzen. Ik vind het allemaal erg spannend, zeker ook om dit allemaal met jou (en de rest van de lezers van mij blog) te delen. Toch denk ik dat ik dat nodig heb om helemaal eerlijk naar mijzelf te kijken en dus verder te kunnen komen en wellicht te accepteren dat het nu ook al goed is.

Ik krijg veel huiswerk van mijn coach. Margot heet ze en ik vind haar nu al fantastisch. Mijn eerste opdracht is ‘doelen’, daar mocht ik een mooi (persoonlijk) stukje over schrijven. Bij deze, Margot.

Iedereen wil iets bereiken in zijn leven, toch? Ik wel in ieder geval, een beetje doelloos rondlopen is tijdsverspilling en dat kan dus echt niet. Als je echt iets wilt bereiken in je leven moet je doelen stellen en dat doe ik dus voortdurend. Groot, klein, realistisch of absurd, het maakt niet uit, als je maar een doel hebt om naartoe te werken.

Ik heb er dus nogal wat, van die doelen, en ze wijzigen ook voortdurend. Sommige blijven echter steady op mijn denkbeeldige lijst staan, ik houd ze niet bij in een schriftje ofzo. Ik vind het prettig om doelen te hebben, het geeft me een veilig gevoel, iets waar ik op terug kan vallen, het is iets wat me richting geeft, rust in een stukje chaos in mijn hoofd. Ik zit namelijk altijd vol ideeën, en er zijn maar 24 uren in een dag, ik kan niet alles doen en moet dus keuzes maken. Doelen helpen mij daarbij, al houd ik me niet altijd strikt aan mijn doelen. Op social media komen regelmatig korte termijndoelen voorbij, de 30 dagen squat challenge, 30 dagen plank challenge, 30 dagen clean eten, 100 dagen geluksfoto’s maken etc. etc. etc. Ik doe graag mee aan zulke doelen, vind ze geweldig, maar maak ze eigenlijk nooit af. Kortetermijndoelen werken niet voor mij, althans zo lijkt het. Korte termijndoelen zijn ook vaak minder serieuze doelen, wellicht. Aan mijn langetermijndoelen echter houd ik stevig vast, dat zijn doelen zoals hypotheekvrij worden. Maar of ik daar al echt dichterbij kom (de laatste keer dat ik mijn banksaldo checkte bleef er erg weinig over om mee te kunnen aflossen).

Hoe stel ik mijn doelen dan? Ik lees eens wat, raak geïnspireerd door een persoon die ogenschijnlijk zijn of haar leven goed op orde heeft en wil hetzelfde. Diegene had ooit bijvoorbeeld als doel heel rijk te worden, om wat voor reden dan ook, en belangrijker nog, was het geworden. Dat wil ik ook!! Denk je dan en stelt jezelf tot eenzelfde of ander voor jou relevant doel en hoopt dat te behalen. Nou ja, zo werkt het een beetje voor mij. Ik wil iets bereiken, bedenk wat ik daarvoor nodig heb en hang daar een doel aan vast. Dat doel moet mij helpen te bereiken wat mij uiteindelijk gelukkig maakt, althans dat hoop/denk ik.

Een aantal gestelde doelen heb ik al bereikt, ik wilde als kind accountant worden. Dat is een doel, dat wilde ik omdat het me leuk leek maar vooral omdat de vader van een schoolvriendinnetje het ook was en zij thuis aanzienlijk meer te besteden hadden dan wij thuis. Ik wilde ook die dure kleren en mooie spullen hebben die zij had. Ooit zou ik ook accountant (het is belastingadviseur geworden, nog beter ;-)) worden en kon ik dat ook allemaal kopen. Ik ben wel wat materialistisch ingesteld, hou enorm van mooie dingen. Met dat materialistische worstel ik overigens wel eens mee want eigenlijk vind ik dat je niet materialistisch zou moeten zijn, het ‘brengt je nergens’ het kan niet dat wij daarvoor op aarde zijn, het heeft geen doel ;-). Materialisme geeft ook geen voldoening, weet ik. Ik heb heel veel mooie spullen, de oh’s en ah’s zijn regelmatig te horen wanneer mensen bij ons thuis komen maar ik wil altijd meer, ik kan intens genieten van mijn huis hoor, ben er echt heel blij mee, maar als er morgen oorlog uitbreekt heb je niets aan een mooi huis. Snap je wat ik bedoel?

Een mooi, groot huis, dat was dus ook ooit een doel van mij. Een huis waar ik mijn kind(eren) veilig en geborgen in kan laten opgroeien, waar ze ruimte hebben om te spelen, een huis met een tuin. Een huis zoals waarin ik opgroeide toen ik klein was, waar ik zonder aankondiging van de een op de andere dag uit weggerukt bent doordat mijn ouders gingen scheiden, een huis waarin ik als kind altijd gelukkig ben geweest en jaren die volgden in kleine(re) appartementen voor een groot deel gevuld waren met ellende. Ik wilde eigenlijk terug naar mijn, toen nog, gelukkige jeugd. ‘Als ik weer zo’n huis had dan kreeg ik dat misschien wel terug en kan ik het voor mijn kinderen in ieder geval goed doen.’ Check! Doel bereikt, wat nu. Ik ben blij, ik ben tevreden, ik loop dagelijks met een glimlach rond in het huis en kan erg blij worden van de gedachte dat mijn man en ik daar jarenlang hard voor gewerkt hebben en het voor elkaar hebben gekregen. Het lijkt erop dat ik met dit materialistische doel een gevoelsmatig tekort heb kunnen vervullen. Ik ben er gelukkig, maar dat was ik ook al wel voordat ik het huis had. Dus doelen bereiken maakt me gelukkig(er), trots, tevreden en het smaakt naar meer.

Moet je dan altijd maar doelen stellen? Kun je alleen iets bereiken als je vooraf een doel hebt gesteld? Nee, er zijn genoeg mensen die hetzelfde bereikt hebben als ik en dat waarschijnlijk niet tot doel hadden. Ik ben me er ook echt wel van bewust dat ik bijvoorbeeld dit huis (om in het voorbeeld te blijven), deze ‘veilige haven’ zou hebben bereikt als ik het niet tot doel had gesteld. Misschien zou het wel langer hebben geduurd, misschien had het er anders uitgezien. Dat weet ik niet, maar ik had het waarschijnlijk wel bereikt omdat het kennelijk toch wel belangrijk voor mij is.

Er zijn ook dagen dat ik een soort van doelloos ben. Even geen grip heb op mijn doelen, ze vergeet. Die dagen zijn chaotisch, maar soms ook uitermate relaxed. Dat wisselt heel sterk. Ik merk dat ik de relaxte staat hooguit een dag of twee (mijn man zou zeggen een uur of twee, hij kent me te goed :-)) kan volhouden zonder in ‘paniek’ te raken. Ik kan mij herinneren dat ik als kind al bezig was met doelen stellen, het geeft me een veilig gevoel en ‘iets om voor te leven’, ze geven richting en dat heb ik nodig. Afbakening heb ik ook nodig, zonder afbakening gaan mijn gedachten honderduit en raakt ik verstrikt in mijn gedachtestroom, vervolgens raak ik uitgeput omdat ik niet weet wat (als eerste) te doen en bevries ik. Dan komt er niets meer uit mijn handen, ben ik spreekwoordelijk nergens meer toe in staat en heb ik een probleem. Want in onze maatschappij moet je geld hebben om te overleven, je huis te kunnen betalen, te eten, in veel van je andere basisbehoeften te kunnen voorzien. Als ik bevries ‘schakelen mijn hersenen uit’, kan ik bij wijze van spreke alleen een beetje apathisch op de bank zitten is alles me teveel. Dat kan gewoon niet, want ik moet in staat zijn te werken om te kunnen voorzien in mijn levensonderhoud. Doelloos zijn is daarom geen optie voor mij. Ik heb de rust nodig die het stellen en hebben van doelen mij geeft.

Zijn er doelen die ik onhaalbaar acht? Tja, dat wisselt dagelijks voor mij. Wat ik gisteren dacht dat onhaalbaar was kan morgen zomaar anders zijn. Ik stel daarom regelmatig, voor op dat moment ogenschijnlijk onhaalbare, doelen omdat het een uitdaging is het toch te bereiken. Wie weet lukt het toch. Misschien denk ik dat als je geen doel stelt dat het dan bij voorbaat niet mogelijk is, dus stel ik hoe dan ook een doel. Haalbaar (in mijn ogen op dat moment) of niet, er moet ook iets te wensen overblijven. Een doel is een wens.

Ik zoek graag grenzen op, zeg me dat iets niet kan en ik zal er alles aan doen je het tegendeel te bewijzen bij wijze van spreken. Onhaalbare doelen bestaan dus eigenlijk niet in mijn boek. Blijkt in de loop der tijd een doel toch echt onhaalbaar te zijn dan wordt ik eerst heel verdrietig, vind mezelf ontzettend zielig (denk Calimero), ik vind mezelf tekort gedaan, anderen hebben het wel en ik niet en dat is niet eerlijk. Een dag later relativeer ik het en moet hard om mezelf lachen, de wereld is niet vergaan, ook zonder het bereiken van dit doel gaat het of komt het goed met me. En dat is precies mijn mantra, alles komt uiteindelijk altijd goed. Doel bereikt of niet.