Zoals een aantal lezers wel weten ben ik al geruime tijd met mijn coach Margot aan de slag. Ik wilde hier in een eerder stadium veel meer aandacht aan geven op mijn blog, maar al snel bleek dat het toch wel erg persoonlijk werd en ik bepaalde dingen toch liever voor mijzelf hield en voorlopig nog houd. Een mail van een lezeres deze week, herinnerde mij eraan en daarom hierbij toch een kleine update.

Waar Margot mij in het allereerste begin al voor waarschuwde blijkt al meerdere keren bewaarheid, het is een proces van diepe dalen, minder diepe dalen en af en toe een piek. Ik heb inmiddels de nodige diepe en minder diepe dalen mogen meemaken en iedere keer wanneer ik denk dat het nu echt de laatste was, komt er na een week (of 2 of 3) toch weer een om de hoek kijken. Ik ben een analist, een ENORME analist. Ik over analyseer alles totdat ikzelf en mijn omgeving er helemaal dol van worden. Hierdoor heb ik in de loop der jaren veel kennis verworven, maar heb ik het mezelf ook meermaals erg lastig gemaakt. Ík, ben, zoals dat weleens mooi gezegd wordt, mijn grootste vijand. Door al dat denken loop ik regelmatig vast, kom geen stap vooruit. De enige manier om weer verder te komen is dan loslaten. Dat gaat me gelukkig steeds beter af, maar een vos verlies niet snel zijn streken en een analist blijft –denk ik ;-)- nou eenmaal een analist. Dus helemaal eraan ontkomen zal me niet gaan lukken, vrees ik. Dat loslaten is trouwens machtig interessante materie, waar ik dit jaar wellicht nog weleens een post aan zal wijden. Maar voor nu, geen verplichtingen, ik merk dat ik daar momenteel ook helemaal op vastloop.

Een week of twee geleden kwam ik via FB terecht op een post  van een vriend waarin gerefereerd werd aan het fenomeen (food)bloggen anno nu. Veel (food)bloggers prijzen te pas en te onpas allerlei producten aan waarbij het in veel gevallen voor de lezer niet meer te achterhalen is of het nu een echte of een ‘gekochte’ mening is. De post raakte volledig mijn gevoelens over dit onderwerp, zo treffend en zo juist. Ik merk dat ik hier zelf het afgelopen jaar ook tegenaan gelopen ben. Ik heb enkele keren op mijn blog een review geschreven over een product en het ging me steeds meer tegen staan (dat reviews schrijven). Om mij heen zag ik allemaal bloggers hetzelfde doen, soms zelfs in bizarre frequenties. Ik vond die enkele posts van mij al raken aan het maximum ‘toelaatbare’ maar voor sommigen lijkt het haast een sport zoveel mogelijk product reviews en winacties te produceren. Bah, daar zit je als lezer – lijkt mij- toch helemaal niet op te wachten. Al die verkapte reclame, want uiteindelijk is dat het wel, ook al staat de blogger achter het product (daar ga ik even vanuit).

Ook ik zet graag iemand met een goed product zo af en toe eens in het zonnetje op mijn blog, maar voor 2015 heb ik mij voorgenomen hier alleen in uitzonderingsgevallen nog aandacht aan te besteden. Bloggen moet weer persoonlijk worden, mijn blog in ieder geval wel. Een boekreview maak ik graag een uitzondering voor, maar dat is dan ook echt omdat ik zelf heel graag met mijn neus in de boeken zit. Een vriendinnetje van mij beheerst trouwens volledig de kunst van het persoonlijk bloggen, bekijk vooral eens haar blog, mocht je die nog niet kennen. Klik hier voor het leukste persoonlijke paleoblog van Cave-A.

Ik heb dan ook veel geworsteld met de toekomstige inhoud van mijn blog, zelfs getwijfeld er helemaal de brui aan te geven. “Wat voeg ik nou toe?” Zoveel content zie je op meerder plaatsen in vergelijkbare inhoud weer online verschijnen. Waarmee ik niet wil zeggen dat er moedwillig gekopieerd wordt, maar wel dat er teveel van hetzelfde beschikbaar is en ik mis de originaliteit. Ik denk dat wanneer je de inhoud op het net zou bestuderen, je tot de conclusie zou komen dat nog geen kwart (en ik denk dat dat nog te hoog is) authentieke informatie is. Natuurlijk, ik begrijp dat niet iedereen dezelfde pagina’s leest en een ieder is vrij om zijn of haar eigen draai te geven aan de informatie die ze willen verspreiden. Ik doe dat zelf ook tenslotte.

Maar toch weerhield het mij regelmatig iets nieuws te plaatsen op mijn blog in 2014. Wie zit er nou te wachten op het zoveelste verhaal over RS waarin weer hetzelfde wordt belicht als op alle andere sites, die ook nog eens allemaal dezelfde bronnen aanhouden? Of allerlei mooie wetenswaardigheden over je gezondheid met onnoemelijk veel wetenschappelijke links om het te onderbouwen, maar waarvan weinigen of niemand echt kan vaststellen in hoeverre de wetenschappelijke onderzoeken waarnaar gerefereerd wordt ook daadwerkelijk ‘iets zeggen’.

Nou goed, in het kader van meer persoonlijk bloggen, iets waar ik me aan vast wil blijven houden, deze hersenspinsels van mij maar weer eens op het digitale papier. Voor toekomstige content moet ik er alleen nog een beetje mijn weg in gaan (her)vinden.