Tagarchief: coconut amino’s

Surinaamse bruine kip [zonder soja]

In de Surinaamse keuken wordt veel gebruik gemaakt van sojasaus en/of ketjap in marinades. Laat dat nu net niet paleo zijn ;-(. Gelukkig ontdekte ik een tijdje terug coconut amino’s; een redelijke paleo vervanging voor sojasaus. Een klein expiriment in de keuken resulteerde in dit gerecht. Paleo bruine kip, met Surinaamse invloeden. Dat het je maar mag smaken!

Voor de marinade

stukje steranijs (ca. 1/3)
8 piment bolletjes
paar zwarte peperkorrels
5 kruidnagels
1 bruine kardamom pod
2 flinke knoflooktenen
3 el coconut amino’s
1 el kokosolie, vloeibaar
zout naar smaak

voor de rest

4 kippepoten, in twee of meer stukken gehakt
1 grote diepvrieszak
aluminium folie
ovenschaal

Maal de specerijen fijn in een vijzel en knijp de knoflooktenen uit in een knoflookpers. Meng met de vloeibare kokosolie en de coconut amino’s. Wil je spicy chicken? Voeg dan nog een theelepel chilivlokken toe aan het geheel.

Doe de kipstukken in de plastic zak en overgiet met de marinade, ‘kneed’ en wrijf over de zak en de kipstukken om de marinade goed te verdelen.  Sluit de zak en leg in een ovenschaal. Laat de kip ca. 1 uur marineren, gewoon op het aanrecht. Je kunt de kip ook langer marineren, leg hem dan in de koelkast tot ca. 1 uur voor gebruik en vervolgens op het aanrecht.

Verwarm de oven voor op 180C. Bekleed een bakplaat met aluminiumfolie (optioneel, maar scheelt een hoop rommel). Schuif de bakplaat op de onderste richel in de oven, deze dient als lekbak. Leg de kipstukken op een rooster en bak de kip in het midden van de oven in ca. 45 minuten gaar en bruin. Iedere oven is anders en ook de grootte van de kipstukken is bepalend voor de duur van de garing. Houd daarom zeker de eerste keer je kipjes goed in de gaten. Wellicht zijn ze al eerder klaar of hebben ze juist nog 10 minuten langer nodig.

Leo goes Paleo collage kip

NOOT: maak meteen een dubbele hoeveelheid en geniet er twee dagen van, de volgende dag zijn ze namelijk nog lekkerder!

Japanse sperziebonen

Ik wil je wat vertellen over de Hunza’s. Van de week heb ik een mooi stuk over ze gelezen en dat zette mij aan het denken. De Hunza’s zijn (of waren? zover ben ik nog niet :-)) een van de gezondste volkeren op aarde, ze leven ter hoogte van een uithoek van de Himalaya en hun voedingsgewoonten zijn vanaf begin vorige eeuw onderzocht en geanalyseerd. Hieruit bleek dat deze mensen uitzonderlijk krachtige lichamen hadden en vrijwel nooit ziek waren. Ze voeden zich vrijwel alleen met onbewerkte producten, vers, van het seizoen en van (en dat is misschien nog wel het belangrijkste) zeer voedingsrijke grond. Ze bemesten onder meer hun landbouwgrond met uitwerpselen.

De Hunza’s consumeren hun voeding hoofdzakelijk rauw (waaronder ook rauwe melk) en als ze toch iets koken dan doen ze dit in zo min mogelijk water. Als het water verdampt is schenken ze er nog wat water bij, maar alles heel gematigd en zo kort mogelijk. Vervolgens nuttigen ze hun gekookte voedsel inclusief het kookvocht. Er gaan dus zo min mogelijk vitamines verloren tijdens het bereidingsproces en ze krijgen de in het kookvocht achtergebleven mineralen alsnog binnen.

Belangrijk punt om te vermelden is ook dat hun landbouwgrond niet verarmd is, eens te meer reden voor ons om zoveel mogelijk voor biologisch te kiezen.

Goed, ik ga hier niet alles over de Hunza’s en hun levenswijze beschrijven, maar ik wil wel een item meenemen in dit recept en dat is het nuttigen van al het kookvocht om zodoende van alle aanwezige mineralen gebruik te maken. Hieronder een daarop gebaseerd recept.

De sperziebonen waren deze week in de aanbieding en omdat deze favoriet zijn bij ons thuis heb ik flink ingeslagen. Nou zijn sperziebonen eigenlijk peulvruchten, en peulvruchten niet paleo. Maar voor sperziebonen en snijbonen geldt een soort van uitzondering, omdat het bij deze soorten de peulen en niet de zaden zijn die gegeten worden en omdat ze aanzienlijk minder fytinezuur bevatten heeft o.a. Robb Wolf (wie kent hem niet, de Amerikaanse Paleo goeroe ;-p) ze zelfs goedgekeurd om zo nu en dan eens te eten. We moeten het wel spannend :-0 :-p houden natuurlijk, dus heb ik een Japanse touch gegeven aan de bonen. Je kunt nooit genoeg recepten hebben toch?! En deze is helemaal paleo proof!

Japanse sperziebonen

wat heb je nodig

500 gr. verse sperziebonen, schoongemaakt en gedopt
1 el. coconut amino’s (paleo vervanging voor sojasaus)
handje pecannoten (walnoten kan ook), fijngemalen
versgemalen nootmuskaat
klont rauwe boter of anders een scheut olijfolie

Kook de sperziebonen beetgaar in zo min mogelijk water. Haal de sperziebonen uit het water en laat ze even uitlekken in een vergiet en bestrooi ze met nootsmuskaat.

Zet het vuur op zijn hoogst. Kook het overgebleven vocht in totdat je ongeveer drie eetlepels vocht over hebt, dit kan even duren afhankelijk van hoeveel vocht er nog over is. Doe er vervolgens de eetlepel coconut amino’s en de boter/olie bij en kook de saus verder in totdat je weer ca. 3 el. vocht over hebt.

Haal de pan van het vuur. Roer eerst de fijngemalen noten erdoor en schep vervolgens voorzichtig de sperziebonen door de saus. Eet smakelijk!

Laat je me weten wat je ervan vindt?