Note to self: In order to change we must be sick & tired of being sick & tired. Ik heb het gisteren al op twitter gezet want het is Zooo waar. Ik heb het zelf ‘the hard way’ geleerd van de week.

Ik had niet gekookt en moest voor de lunch even naar buiten om wat te halen. Terwijl ik door de ‘to go’ liep stuitte ik op een zak heerlijk zachte zure snoepjes (een van mijn favoriete snoepjes van vóór mijn paleo tijd). Ik dacht “ach waarom ook niet” en kocht het (vrij grote) zakje. Is jullie trouwens opgevallen dat snoep tegenwoordig ook in steeds grotere verpakkingen wordt aangeboden?! Amerikaanse toestanden.

Terug op werk verorberde ik mijn door foodlog afgekeurde salade, hij was heerlijk (ik denk maar even niet aan alle onnodige toevoegingen en heb de croutons er vanzelfsprekend uit gelaten). Vervolgens kreeg ik ’s middag een beetje lekkere trek, normaal zou ik een stuk fruit eten maar dat fruit van de supermarkt is na drie weken nog niet rijp dus dat laat ik tegenwoordig maar liggen als ik onverwachts voor de lunch aan het shoppen ben. De zak ging dus open, hmm lekker hoor, dat zal ik niet ontkennen. Maar ik bleef ervan eten en voordat ik het wist had ik een kwart van de zak verorberd. Ik sloot de zak en nam een kop thee. Geen problemen, dacht ik.
Twee uur later toen ik thuis kwam begonnen de problemen, ik werd helemaal naar en mijn handen begonnen te trillen. Ik werd bloedchagrijnig en kon me slecht concentreren op wat ik aan het doen was. Mijn dochter gilde om aandacht en mijn man was iets tegen me aan het vertellen en ik snauwde beiden af alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik schrok me rot en opeens begon me te dagen dat ik dit, weliswaar in mindere mate, herkende uit vroeger tijden (AP Paleo). Ik wist wat er nodig was, suiker, ik moest een snelle shot suiker hebben om me weer wat beter te voelen. Bizar, maar nadat ik een toevallig rondslingerend paaseitje opat (ik heb vrijwel geen andere snelle koolhydraten meer in huis en het fruit was natuurlijk net op) ging het weer ietsje beter. Hoe bedoel je bloedsuikerschommeling (dip). Die had lang niet gehad. Ik voelde me een junk dat ik een paaseitje nodig had om me weer even beter te voelen en was het zat.

Ik heb altijd gezegd dat ik liever ‘the real deal’ heb als het aankomt op snoepmomenten (mijn 20%). Maar daar begin ik nu keihard van terug te komen. Het is niet goed, althans niet voor mij. Ik heb duidelijk na mijn Whole30 nog niet echt gek gedaan anders had ik het al eerder moeten ervaren (al begrijp ik dat mijn grootste zwakte, roomijs, niet een enorm effect heeft op je bloedsuikerspiegel, dat heeft iets met kou te maken ofzo zou ik weer even moeten opzoeken). Anywho, ik denk dat dit mijn ‘sick & tired”momentje was. Ik ben er echt even van genezen. Ik ga me voor de sporadische lekkere trek toch maar wat meer verdiepen in paleo snoepgoed volgende keer.

Het zakje snoep heb ik aan mijn collega’s gegeven :-).